Epidemia XXI wieku?

Po polsku

Autorytety naukowe i medyczne od dawna przekonują, że anorektyczne wzorce sylwetki lansowane przez świat mody oraz media prowadzą do masowych zachorowań przede wszystkim wśród dziewcząt, usiłujących naśladować top-modelki oraz aktorki. Anoreksja stała się przodującą chorobą XXI wieku.

Przypadków anoreksji notowanych jest, z roku na rok, coraz więcej. W wielu krajach Europy Zachodniej mówi się wręcz O epidemii tej choroby. W latach siedemdziesiątych w Anglii i USA rozpoznawano ją u 0,4 procent ludzi, dziś to jest już prawie 4 procent. W Ameryce ocenia się liczbę anorektyków na osiem milionów, z czego 90 procent stanowią dziewczęta. Liczba chorych rośnie wraz z dobrobytem. W Polsce już na początku lat dziewięćdziesiątych zostały osiągnięte zachodnie wskaźniki, czyli co setna dziewczyna w naszym kraju choruje na anoreksję.

Jadłowstręt psychiczny zwany też anoreksją (z greckiego annie - brak, orexis - łaknienie), występuje najczęściej w wieku młodzieńczym, najczęściej na tle emocjonalnych konfliktów z członkami najbliższej rodziny oraz negatywnego do nich stosunku. Anoreksja jest groźna dla zdrowia, a nawet życia chorej osoby. Jednym z kryteriów rozpoznawczych anoreksji jest spadek należnej masy ciała o ponad 15 procent.

anorektyczna-barbieProblem jadłowstrętu był już opisywany w starożytności, ale dokładniejsze badania nad tą chorobą rozpoczęły się dopiero po II wojnie światowej. Wówczas opracowano dokładne kryteria rozpoznawania anoreksji oraz metody terapii. Jadłowstręt psychiczny jest poważnym problemem zdrowotnym ze względu na rozpowszechnienie. Choroba ta wywołuje liczne powikłania, może przejść w formę przewlekłą, charakteryzuje się dużą śmiertelnością (od 7 do 10 procent chorych umiera).

Każda osoba, która choruje na anoreksję, powinna znajdować się pod stałą opieką lekarską. Niejednokrotnie jest to opieka wielu specjalistów - dermatologa, ginekologa, internisty oraz psychiatry. Podstawową metodą leczenia anoreksji jest psychoterapia. Jeśli choroba wystąpi przed 16 rokiem życia i jest to pierwszy rok jej trwania, szanse na wyleczenie pacjenta szacuje się na 85 procent, jednak w drugim roku odsetek ten wynosi już 50 procent. Im później podejmowane jest leczenie, tym szanse na wyleczenie są mniejsze.

Istotną cechą tej choroby jest jej ukrywanie. Chory odrzuca wszelkie formy pomocy, w tym także pomoc lekarską, a tym samym doprowadza do skomplikowanego przebiegu choroby, prowadzącej nawet do śmierci (przewlekłe wyniszczenie lub samobójstwo spowodowane przewlekłą depresją).

Przyczyny anoreksji

Zaburzenia w systemie odżywiania rozwijają się wtedy, gdy jedzenie oraz waga ciała stają się obsesyjnym centrum niezaspokojonych potrzeb psychicznych. Na anoreksję mają wpływ czynniki indywidualne, kulturowe oraz rodzinne.

Do czynników indywidualnych należą: zaburzony obraz własnego ciała, depresje, obsesje, deficyty emocjonalne oraz zaburzenia osobowości. Do najczęściej występujących czynników kulturowych zalicza się: presję otoczenia, dążenie do ideału - szczupłej sylwetki, zbyt silną koncentrację na własnym wyglądzie oraz ustawiczne niezadowolenie z własnego wyglądu. Wśród przyczyn choroby tkwiących w rodzinie najczęściej wymienia się: dominującą rolę matki i pasywną ojca, nadopiekuńczość, unikanie otwartych konfliktów, zaburzenia odżywiania się w rodzinie, patologie. U młodych osób przyczyną anoreksji mogą być także: dojrzewanie, ucieczka z domu, zmiana szkoły, przykre doświadczenie życiowe, przykre komentarze kolegów i koleżanek na temat figury. Anoreksja najczęściej jest próbą zwrócenia na siebie uwagi, wołaniem o pomoc.

Objawy anoreksji

Chory postrzega siebie jako dużo brzydszego i tęższego niż jest w rzeczywistości. Bardzo często czuje wstręt do własnego ciała i posiada zaniżone poczucie własnej wartości.

Anorektyka łatwo poznać po notorycznym braku apetytu i bezustannym liczeniu kalorii w posiłkach, przy jednoczesnej chęci przyrządzania wyszukanego jedzenia dla całej rodziny. Typowe dla anorektyka jest odsuwanie się od najbliższych i przyjaciół.

Ciało chorej osoby staje się nienaturalnie wychudzone, zaostrzają się rysy twarzy, a skóra staje się nadmiernie wysuszona. Organizm jest osłabiony, chory popada często w apatię, ma trudności w koncentracji, odczuwa dolegliwości układu krążenia, regulacja temperatury ciała jest zaburzona. U dziewcząt często występuje zanik miesiączki, zahamowanie wzrostu, wypadają włosy oraz zwiększa się drażliwość.

Anorektycy do obniżenia masy ciała prócz radykalnego ograniczenia spożywanego pokarmu stosują także środki przeczyszczające, wykonują intensywne ćwiczenia fizyczne, nadużywają leków hamujących łaknienie oraz czasem prowokują wymioty.

Choroba ta jest bardzo podstępna, gdyż jej początkowy okres maskowany jest długo utrzymującą się sprawnością psychofizyczną, co pozwała na niedostrzeżony rozwój choroby. To niestety powoduje, że staje się ona widoczna dopiero wówczas, gdy jej stadium jest już mocno zaawansowane, a możliwości wyleczenia dużo trudniejsze.

Kogo atakuje anoreksja?

Choroba ta najczęściej pojawia się między 12 a 14 oraz między 18 a 21 rokiem życia.

W rozwoju człowieka jest to okres, w którym występują: intensywny rozwój fizyczny, duża aktywność hormonalna, wzrost zainteresowań, rozwój myślenia abstrakcyjnego, kształtuje się tożsamość psychoseksualna oraz narasta proces indywidualizacji. Bardzo często tym zmianom towarzyszy mocne rozchwianie emocji. Pojawia się bunt przeciwko wszelkim autorytetom, a uwaga głównie koncentruje się na własnym wyglądzie.

Chłopcy 15-krotnie rzadziej zapadają na anoreksję niż dziewczęta. Niestety, w ostatnim czasie procent zachorowań na anoreksję wśród chłopców oraz młodych mężczyzn zwiększa się.

Choroba atakuje najczęściej młode osoby, których kariera zawodowa wymaga doskonalej prezencji. Zdecydowanie rzadziej zdarzają się przypadki zachorowań wśród osób starszych.

Anoreksja do pewnego czasu była chorobą modelek, aktorek i tancerek. Teraz coraz częściej choroba występuje też w środowisku sportowym. Już od lat mówi się o drakońskich dietach stosowanych wśród sportowców uprawiających gimnastykę i pływanie. Problem ten - jak się okazuje - od jakiegoś czasu narasta wśród lekkoatletów, a także skoczków narciarskich.

Anoreksję trzeba leczyć

Leczenie anoreksji jest trudne, niemniej całkowite usunięcie objawów, czyli utrzymywanie prawidłowej wagi poprzez normalne jedzenie bez potrzeby kontrolowania się oraz poprawa funkcjonowania społecznego jest celem możliwym do osiągnięcia. Terapia trwa od kilku miesięcy do kilku lat.

W Polsce, niestety nie ma jeszcze specjalnych oddziałów dla anorektyków. Na razie osoby chore na jadłowstręt, do 18 roku życia, leczy się na oddziałach endokrynologicznych. Później, jeśli choroba ma łagodny przebieg, anorektyk, przebywając w domu, leczony jest przez psychoterapeutę, a gdy pojawia się zagrożenie dla życia, chorego umieszcza się na oddziale psychiatrycznym. W przypadkach skrajnych, gdy ustawiczne głodzenie doprowadziło do wyniszczenia organizmu i powoduje bezpośrednie zagrożenie życia, chorego umieszcza się na oddziałach wewnętrznych, a nawet reanimacyjnych.

Źródło: http://www.bosko.pl/klopotnik/?art=103&n=1

Icons by N.Design Studio. Designed By Ben Swift. Powered by WordPress
RSS Zaloguj