Zdjęcia nietkniętych rozkładem relikwii świętego Aleksandra Swirskiego - pustelnika znad rzeki Swir

Po polsku, Polecane

Александр Свирский чудотворецŻywot Świętego Aleksandra Swirskiego

Święty Przepodobny Aleksander urodził się 15 czerwca 1448 roku w wiosce Mandera nad rzeką Ojati w ziemi nowogrodzkiej, po drugiej stronie Ostrowskiego Monasteru Wprowadzenia Przenajświętszej Bogarodzicy do Świątyni. Na chrzcie otrzymał imię Amos. Jego rodzice, Stefan i Wassa (Wasylisa) byli średniozamożnymi, pobożnymi chłopami i dali swoim dzieciom chrześcijańskie wychowanie. Kiedy Amos podrósł, rodzice zapragnęli go ożenić, lecz on myślał tylko o tym, żeby zostawić świat, ze względu na zbawienie swojej duszy. Wcześnie dowiedział się o Waałamaskim Monasterze i często go wspominał, i w końcu, z woli Bożej, spotkał Wałaamskich mnichów.

Długo trwała ich rozmowa o tym świętym Monasterze, o jego regule, o trzech rodzajach życia mniszego. I tak oto pełen zapału po tej rozmowie Amos, zamyślił pójść na „Atos północy”. Po przekroczeniu rzeki Swir (ros. Свирь), kiedy znalazł się na brzegu Roszczyńskiego jeziora, Przepodobny usłyszał tajemniczy głos, który mu obwieścił, że na tym miejscu zbuduje on Monaster. Po chwili oślepiła go potężna światłość. Kiedy dotarł już do Wałaamu, Ihumen przyjął go do grona mnichów, udzielając mu mniszych postrzyżyn z imieniem Aleksander. To podniosłe wydarzenie miało miejsce w w 1474 roku, a Przepodobny miał wtedy 26 lat. Jako nowicjusz zaczął z wielką gorliwością wieść życie ascetyczne wypełnione trudami, posłuszaniami, postem i modlitwą. Niespodziewanie na Wałaamie pojawił się jego ojciec, który go szukał; Przepodobnemu udało się nie tylko uspokoić rozdrażnionego ojca, ale i przekonać go do przyjęcia mniszych postrzyżyn wraz z matką. Tak więc rodzice posłuchali syna i przyjęli postrzyżyny. Jego ojciec, Stefan, przyjął imię Siergiej, a matka – Barbara. Do chwili obecnej otrzymują oni należną im Александр Свирский чудотворецcześć w czynnym Ojatskim monasterze Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni (pisane w 1905 roku - przyp.red.)

Natomiast Aleksander kontynuował swój podwig na Wałaamie, zadziwiając surowością swojego życia największych ascetów spośród Wałaamskich mnichów. Początkowo niósł swoje trudy w Monasterze, a następnie w całkowitym odosobnieniu i bezmownictwie (milczeniu) na pustelni na wyspie, obecnie nazywaną Świętą, gdzie przeżył 10 lat. Na Świętej wyspie do tej pory zachowała się wąska i zawilgocona pieczara, w której z trudem może zmieścić się tylko jeden człowiek. Zachował się również grób, wykopany dla siebie przez samego przepodobnego Aleksandra. Pewnego razu stojąc na modlitwie, święty Aleksander usłyszał Boży głos: „Aleksandrze, opuść to miejsce i idź na wcześniej wskazane ci miejsce, tam bowiem będziesz mógł się zbawić”. Wielka światłość ukazała mu miejsce na południowym wschodzie, na brzegu rzeki Swir. Wydarzyło się to w 1485 roku. Znalazł tam „bardzo piękny bór, było tam mnóstwo jezior i lasów, a wszędzie było bardzo pięknie i do tej pory nie stanęła na tym miejscu noga żadnego człowieka” Przepodobny zbudował swoją chatkę na brzegu Roszczyńskiego jeziora. Pół wiorsty od niego znajduje się jezioro Święte, oddzielone od niego górą Striemniną. Również i tutaj przeżył on kilka lat w całkowitym odosobnieniu i poście, nie spożywając nawet chleba, a żywiąc się „ziołami, które tutaj rosły”. Bóg odkrył gorejącą pochodnię – swojego ascety Aleksandra bojarowi Andrzejowi Zawaliszynowi, a za jego pośrednictwem również i wielu innym ludziom. Wspólnota zaczęła się powiększać, a sława o darach duchowych ihumena – jasnowidzenia i uzdrawiania z chorób, zarówno fizycznych jak i duchowych, które to łaski otrzymał od Boga, obiegła wszystkie okoliczne tereny. Prawosławny lud jeszcze za życia czcił Aleksandra Swirskiego jak świętego.

Trójca-ŚwiętaW 23 roku od momentu osiedlenia się Przepodobnego na pustelni w jego chatce objawiła się wielka światłość i zobaczył on trzech mężów, którzy weszli do jego izby. Mieli na sobie świetliste szaty i jaśnieli niebiańską chwałą „bardziej niż słońce”. Z Ich ust święty usłyszał nakaz: „Umiłowany! Ponieważ zobaczyłeś w Trzech Osobach Tego, Kto z tobą teraz rozmawia, zbuduj cerkiew w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, Trójcy Współistotnej… Zostawiam ci Mój pokój i w przyszłości nagrodzę cię Moim pokojem.”

Na miejscu objawienia się Boga w Trójcy Świętej została później wybudowana kapliczka i na tym miejscu do tej pory porusza się dusza każdego, przechodzącego tędy człowieka, kiedy rozmyśla on o bliskości Boga do swoich, wiernych Jemu ludzi. Żywot przepodobnego Aleksandra poraża tym, że chociaż doświadczył tak wielkiej ilości Bożych objawień, zawsze pozostawał pokornym mnichem, pragnącym we wszystkim służyć braciom i przychodzącym do Monasteru prostym chłopom.

Na kilka lat przed śmiercią Przepodobnego Bóg włożył do jego serca błogosławioną myśl wybudowania kamiennej cerkwi z wraz z jadalnią w cześć Opieki (Pokrowu) Przenajświętszej Bogarodzicy. I oto pewnego razu w nocy, kiedy już dokonano zakładki cerkwi, a Przepodobny zakończył swoją codzienną regułę modlitewną, nagle zobaczył on niezwykłą światłość, która rozświetliła cały Monaster, a w prezbiterium Cerkwi Opieki Matki Bożej, ujrzał siedzącą na ołtarzu w królewskiej chwale Przeczystą Bogarodzicę z Przedwiecznym Niemowlęciem, otoczoną rzeszą bezcielesnych sił niebieskich. Przepodobny padł na twarz przed wielkością Jej chwały, ponieważ nie był stanie kontemplować blasku tej niewypowiedzianej światłości. Wtedy Przenajświętsza Bogarodzica kazała mu wstać i pocieszyła go obietnicą, że nie odejdzie z Monasteru i będzie pomagać jego mieszkańcom we wszelkich ich potrzebach, zarówno za życia Przepodobnego, jak i po jego śmierci.

.2

36

43

5

„Na rok przed swoją śmiercią, kiedy Przepodobny wezwał do siebie braci i oświadczył im, że szybko nadejdzie czas jego odejścia z tego świata, z tego tymczasowego, pełnego smutku i cierpień życia do innego – wiecznego życia, bez chorób i przepełnionego nieskończoną radością, wtedy wyznaczył on czterech swoich następców – hieromnichów: Izajasza, Nikodema, Leoncjusza i Herodiona, by spośród nich wybrano przyszłego ihumena – przełożonego wspólnoty. Potem święty Aleksander aż do samej śmierci udzielał braciom nauk duchowych. Przepodobny Aleksander zmarł 30 sierpnia 1533 roku w wieku 85 lat i zgodnie z swoim testamentem został pochowany na pustelni, na miejscu swoich podwigów, niedaleko cerkwi Przemienienia Chrystusowego, z prawej strony ołtarza. W 1547 roku został zaliczony do grona świętych.

Александр Свирский чудотворец

Wszyscy, którzy cierpieli na różne choroby, a przychodzili na jego grób i przystępowali do niego z wiarą, w obfitości otrzymywali uzdrowienia, opętanych wyzwalano z diabelskich sieci, bezdzietne małżeństwa otrzymywały potomstwo.

Wspaniały jest w Swoich świętych Przedobry nasz Bóg, Który wsławił Swojego Sługę w czasie tego ziemskiego życia, a jego ręką czyni znaki i cuda, a Który w Swej dobroci zezwolił, by po śmierci ascety jego święte, nietknięte rozkładem ciało, jak wielka gwiazda, zostało umieszczone w Jego Cerkwi, aby tam ono świeciło swoimi przesławnymi cudami.”

Źródło: http://www.svirskoe.ru/ru/alsvirsky/habitation/index.php

Icons by N.Design Studio. Designed By Ben Swift. Powered by WordPress
RSS Zaloguj